Η επέτειος του «ΟΧΙ» και το ερώτημα της συνέχειας του νεοελληνισμού

Με αφορμή την επέτειο του «ΟΧΙ» (28η Οκτωβρίου 1940), άρθρο που δημοσιεύεται θέτει το «υπαρξιακό ερώτημα» αν η σύγχρονη νεοελληνική κοινωνία εξακολουθεί να διαπνέεται από τις ίδιες αρχές των παππούδων της «γενιάς του ΟΧΙ», οι οποίοι κατόρθωσαν, όπως σημειώνεται, να νικήσουν και να ταπεινώσουν έναν ισχυρότερο αριθμητικά και στρατιωτικά αντίπαλο. Η απάντηση, τονίζεται, εντάσσεται στη γενικότερη προβληματική για τη «συνέχεια ή ασυνέχεια του (νεο)ελληνισμού» και δεν είναι εύκολη.

Το άρθρο στρέφεται κατά των «συστημικών Μ.Μ.Ε.» και των «διαμορφωτών της κοινής γνώμης», υποστηρίζοντας ότι γελοιοποιούν σκοπίμως τις εθνικές επέτειους, προσφέροντας βήμα σε αδαείς και αμόρφωτους κυρίως νέους αντί για ειδήμονες ιστορικούς ερευνητές. Ταυτόχρονα, τονίζεται ότι δεν δίνεται βήμα στα δεκάδες χιλιάδες ελληνόπουλα που συμμετέχουν στις εθνικές παρελάσεις, στα παιδιά των ακριτικών περιοχών και των μικρών νησιών που υψώνουν με καμάρι το Εθνικό Σύμβολο και τα οποία, κατά το άρθρο, αποτελούν «τους άξιους συνεχιστές της εθνικής συνείδησης του ΟΧΙ».

Κριτική ασκείται και στους «συστημικούς πολιτικούς», τους οποίους το άρθρο χαρακτηρίζει υποκριτικούς, καθώς, όπως αναφέρεται, επιλέγουν «τις σύγχρονες Δυνάμεις του ΝΑΙ», την παγκοσμιοποίηση και «ανεθνικούς και αντεθνικούς κύκλους», αλλά προσέρχονται στις επίσημες Δοξολογίες ως συμμετέχοντες σε «φολκλορικό» γεγονός, ενώ ως νομοθέτες έχουν ψηφίσει «ασεβείς και αντιεκκλησιαστικούς νόμους». Τραγικές φιγούρες θεωρούνται, κατ’ το άρθρο, και όσοι κληρικοί επιλέγουν να «συναγελάζονται» με τους «θεμελιωτές του ΝΑΙ». Με αναφορά στον μακαριστό π. Γεώργιο Μεταλληνό, σημειώνεται η φράση «όπου ο κληρικός είναι φορέας κι όχι αχθοφόρος της Θείας Χάριτος» για να υπογραμμιστεί ότι τότε ο λαός κατακλύζει τον ναό.

Η σύγχρονη ελληνική κοινωνία περιγράφεται στο άρθρο ως «κοινωνία του και πέντε», που δρα μετά το τυχαίο γεγονός: όπως αναφέρεται, πρώτα βυθίζεται ένα σκάφος ή γίνεται ένα μεγάλο τροχαίο, πρώτα ολοκληρώνονται τα εγκλήματα στο «Μάτι» ή στα «Τέμπη» και μετά τρέχει ο κρατικός μηχανισμός. Τα σχέδια πρόβλεψης και αντιμετώπισης των κοινωνικών ζητημάτων, υποστηρίζεται, παραμένουν «σχέδια επί χάρτου», ενώ στη «χώρα της κομματοκρατίας» δεν αναλαμβάνονται οι χρόνιες ευθύνες ούτε απονέμεται δικαιοσύνη. Το άρθρο εγείρει επίσης το ερώτημα αν ο λαός συναισθάνεται το «ΟΧΙ» της γενιάς του 1940 ή αν επιλέγει το «ΝΑΙ» ως «ρεαλιστές», θίγοντας και τα οικονομικά ζητήματα — την τοκογλυφία, τους πλειστηριασμούς των funds και την υπερφορολόγηση — που πλήττουν τη μέση ελληνική οικογένεια. Με αναφορά στον Φώτη Κόντογλου, γίνεται λόγος για νέους που αγνοούν τα «μαθηματικά της ιεράς μας παράδοσης».

Ως τεράστια χαρακτηρίζεται η ευθύνη των γονέων, των κληρικών και των δασκάλων να αναδείξουν τη μοναδική αξία του «ΟΧΙ» στην καθημερινότητα. Το «ΟΧΙ», καταλήγει το άρθρο, δεν είναι στείρα αντιπολίτευση ή μόνιμη άρνηση, αλλά «σταθερή έκφραση αξιοπρέπειας, φρονήματος και νίκης κατά των παθών μας και κυρίως του θανάτου», ως κατάφαση του βιολογικού θανάτου και σωτήρια προοπτική της «προσωπικής και εθνικής μας Ανα(σ)τάσεως».